Mijn antwoord op de nepheid

Ik ben gaan schilderen omdat ik iets wilde tonen dat steeds zeldzamer wordt:
dat het niet gaat om het eindresultaat, maar om wat iemand maakt, en vooral hoe en waarom.

Niet de perfectie.
Niet het gebombardeerde product.
Niet de AI-gegenereerde vulling die alleen maar opvult.

Maar het menselijke: de aarzeling, de keuze, de tijd, de aandacht die iemand werkelijk geeft.

Tegenwoordig lijkt alles toegestaan — zolang het maar snel is, schaalbaar en ‘efficiënt’.
Grote bedrijven vullen de ruimte met inhoud die eruitziet als iets, maar waar niets in zit.
De muziekindustrie ligt op zijn kop: je betaalt voor een ‘live’ concert, terwijl de zang van tevoren is ingezongen en de band achter met een muziekbandje meespeelt.
Je wordt voorgelogen met het idee van authenticiteit, terwijl de essentie ervan allang verdwenen is.

Mijn werk is niet perfect. En dat is de bedoeling.
Net zoals ik bij een concert niet verwacht dat alles strak en foutloos is —
maar wel dat er passie is. Aanwezigheid. Dat iemand er met zijn hele wezen bij is.

Dat raakt me.
Het menselijke raakt me.

Daarom schilder ik: als een stille tegenhanger van de rotzooi.
Niet om te protesteren, maar om te herinneren.
Aan wat ontstaat als je écht iets doet — met je handen, je gevoel en je aandacht.

Mijn schilderijen zijn mijn antwoord op de algoritmes, de nep-ervaringen, de schijn van leven zonder leven erin.