Terug naar de basis

Jarenlang schilderde ik stilletjes, voor mezelf. Ik las boeken over de oude meesters, leerde hun technieken. Maar ik toonde het aan bijna niemand.

Toen kwam corona. Ik zat vast in Zwitserland – kon niet naar familie in Nederland, voelde me eenzaam. Op een dag haalde ik mijn oude schilderspullen uit de schuur. Het was wennen. De eerste schilderijen vielen niet allemaal mee. Maar het voelde goed om weer iets te maken met mijn handen.

Schilderen werd mijn uitlaatklep. In een rare tijd gaf het rust.

Nu ben ik terug in Nederland. Voorzichtig laat ik mijn werk weer zien. En weet je? Mensen reageren. Ze kijken, ze vragen, ze waarderen. Het werpt zijn vruchten af.

Mijn ouders waren geen kunstenaars, maar ze moedigden me wel aan. Met Kerst kreeg ik vaak een tekendoos en een groot schetsboek. Op school vroegen leraren hoe ik een paard of een kip zo echt kon tekenen. Mijn antwoord als kind was simpel: "Ik zie het. En dan teken ik het."

Zo werkt schilderen eigenlijk ook. Je ziet iets – in het echt of in je hoofd – en je probeert het met verf op doek te zetten. Meer niet.

Eén lerares zag echt wat ik kon: juf Blauuwboer. Zij zei: "Blijf doorgaan." Jaren later, tijdens corona, toen ik mijn spullen uit de schuur haalde, hoorde ik haar stem weer in mijn gedachten.

Onlangs hoorde ik dat ze is overleden. Ik wil hier even stil bij staan. Want het maakt zoveel uit als een kind hoort: "Wat je doet, is goed." Tegenwoordig lijkt alles om presteren en meetbare resultaten te draaien. Maar creativiteit? Het van niets iets maken? Dat is een gave. En het stimuleren van die gave bij een kind – dat vergeet je nooit.

Ooit werd ik aangenomen op een kunstacademie. Ik ging niet. Door omstandigheden, maar ook door twijfel. Achteraf ben ik daar rustig over. Een passie die echt van binnenuit komt, verdwijnt niet. Hij wacht gewoon zijn tijd af. Zoals bij mij: jaren later pakte ik de kwast toch weer op.

Juf Blauuwboer, bedankt. Uw woorden bleven hangen.

Soms hoef je kunst niet groot te maken. Gewoon doen is genoeg.